VACARE

 

 

 

 

Zomer. Vakantie. Vrij zijn. Buiten eten op het terras in de tuin. Naar het strand gaan. Zittend in je tuinstoel naar de lucht kijken en fantaseren over de vormen van de wolken. Niets doen. Het hoort bij het zomergevoel. Als we vrij zijn, hoor je ook vaak de vraag stellen ‘Wat zullen gaan we doen?’. De vrijheid wordt ingevuld met een activiteit.

 

 

 

‘Vakantie’ is afgeleid van het Latijnse woord ‘vacare’ of ‘vaco’ wat betekent leeg, leeg worden, onbezet. Het woordje vacature is ervan afgeleid. Er is een open plek. Er wordt een personeelsadvertentie geplaatst met een duidelijke functieomschrijving. De juiste kandidaat wordt geselecteerd. De vacature is er om de openheid op te vullen.

Wie de hal binnenkomt van de abdij Koningshoeven bij Tilburg leest boven de deur naar het slotgedeelte van de monniken ‘Deo vacare, vacare Deo’ (misschien staat er ‘Vacare Deo, Deo vacare’, het is lang geleden dat ik in deze abdij was). God maakt vrij, vrij zijn (leeg worden) voor God. Het centrum van een abdij is niet de kapel. Als je de plattegrond van een klooster ziet, valt op dat in het midden een lege ruimte is, de binnentuin. Dat is het centrum. Niet de kloostergemeenschap of de abt vormt het centrum. Niemand bezet de centrale plaats in het midden, het blijft leeg, een lege ruimte die verwijst naar Gods aanwezigheid. Die leegte zegt ook dat wij met onze woorden en beelden niet in staat zijn in te vullen wie God is. Niet wij bedenken het woord van God, wij kunnen het alleen ontvangen. Als een mens vrij is voor God, ruimte houdt voor God, dan zal die houding zich vertalen in het omgaan met medemensen: open, gastvrij, een ander ruimte gunnen. Niet het eigen ‘ik’ of wie jij bent staat centraal, maar er is openheid om te ontvangen, ontvankelijkheid voor de Ander/ander.

 

Ik hoop dat wij allen, thuis of ver weg, een fijne zomertijd of vakantietijd zullen hebben. En dat het ook echt zomer gaat worden! Ik hoop ook dat wij de rust, de stilte en leegte kunnen behouden. Dat er te midden van alle drukte die weer op ons afkomt tijd is om niets te doen, om naar de wolken te kijken en te fantaseren over de vormen die je ziet. Iemand gaf mij een artikel waarin deze tekst stond (uit het Liedboek voor de Kerken):

 

Laat dan mijn hart U toebehoren

en laat mij door de wereld gaan

met open ogen, open oren

om al uw tekens te verstaan.

Dan is het aardse leven goed,

omdat de hemel mij begroet.

 

pastor Peter Vos

 

 

 

 

 

Top